Vedi Napoli E Poi Muori

Napels zien en dan sterven… Dat is de uitspraak die aan Goethe wordt toegeschreven. Hiermee bedoelde hij dat Napoli het mooiste is wat men in een mensenleven kan zien. Of het waar is weet ik niet, wel weet ik dat Napoli een prachtige stad is. Zaterdagochtend om 7 uur ’s ochtends verzamelden we ons met een groepje erasmus studenten op Termini om richting Napoli te gaan. Onderweg naar Napoli zijn we naar Caserta geweest, hier is het paleis van Caserta. Karel VII liet zich bij de bouw inspireren door het paleis van Versailles en het Koninklijk Paleis van Madrid. In dit prachtige paleis kregen we een rondleiding en vervolgens mochten we door de tuinen gaan wandelen. De tuinen bij het paleis zijn 3 kilometer lang. Samen met Lydia, Eva, Alain en Stephan ben ik in het busje gestapt dat ons helemaal achterin de tuin bracht. Daar stonden we aan de voet van een schitterende waterval. De ontdekkingsreizigers onder ons vond een ‘geheim’ paadje waar we mee naar boven konden. Na een flinke klim eindigde we uiteindelijk bovenaan de waterval. Zittend op de rotsen hebben we genoten van het uitzicht en de natuur. Raar hoe je ineens in een andere omgeving zit…van wereldstad naar (voor mijn gevoel) midden in de natuur.

In het donker arriveerden we in Napoli…Een slechtere indruk van een stad dan die wij toen kregen, kan je denk ik niet krijgen. We moesten lopen vanaf het Centraal Station, en de buurten daar waren onguur en er liepen veel vage types rond…Wij blij dat we niet, volgens het oorspronkelijke plan, met 3 meisjes waren gegaan. Na ons te hebben opgefrist in het mooie 3 sterren hotel was het tijd voor Napolitaanse pizza en stappen. De meest suffe kroeg in Napoli toch nog op zijn kop gezet dankzij zo’n 20 erasmusstudenten. Na 4 uurtjes slaap opgestaan om vervolgens als eerste (!) aan het ontbijt te zitten. De rest van de groep, inclusief de organisatie van Consules, lieten het ernstig afweten. De hele dag hebben we door Napoli gewandeld. De stad ligt aan zee, en je hebt een prachtig zicht op de Vesuvius. Als een cadeautje kwam de zon door de wolken heen en konden we prachtige plaatjes schieten. We hebben een Fort bezocht bij de zee en daarna zijn we een eind omhoog gelopen om een tombe te bekijken van een dichter waarvan niemand ooit gehoord had, cultureel hoogtepuntje dus;-)! Verder nog wat kerkjes bekeken, en gewoon van de stad genoten. Na een bezoek aan de Disney winkel en aan alle knuffels gevoeld te hebben was het natuurlijk niet meer dan toepasselijk om een suikerspin te eten. Samen met Lydia dit hapje suiker gedeeld, ik voelde me weer een meisje van tien jaar op de kermis. Moe maar voldaan zijn we in de trein terug naar Roma gegaan. Heel bizar, maar toen we in Rome arriveerden voelde het echt als thuiskomen. Rome is toch een beetje mijn thuis geworden voor een halfjaar.

Volgens de kalender is het herfst, de omgeving ziet eruit alsof het herfst is. De blaadjes vallen van de bomen, zelfs in Rome. Wat vreemd is voor mij is dat het niet voelt als herfst. Het regent niet, het waait niet, ik zie geen mensen worstelend met paraplu op de fiets voorbijkomen die tegen de wind in moeten. Ik hoef geen dikke jas, sjaal en handschoenen aan. Als ik aan het lopen ben in mijn bodywarmer krijg ik het spontaan warm. Niet zo heel raar als je bedenkt dat het overdag 19 graden is. Toch gedragen de Italianen zich alsof het berekoud is. Dik ingepakt en met handschoenen aan staan ze bij de bus. Italiaans drama denk ik…nog zoiets geks is dat Italianen hun zonnebril zelfs in de metro op houden. Beetje vreemd als je bedenkt dat je zover onder de grond zit dat je telefoon geen bereik meer heeft, echt geen enkel zonnestraaltje komt zo diep.

Vorige week ben ik ook nog in de Caplitoleinse musea geweest. Samen met Eva hebben we de kunstschatten bekeken op de Capitolijnse heuvel. Intrigerend waren de grote voeten die over zijn gebleven van enorme beelden. Ik moest even op de foto’s met zo’n reusachtige en perfect gevormde teen. Ziet er namelijk heel anders uit dan mijn zielige teentje! In het museum is ook het originele beeld te zien van de wolvin die Romulus en Remus aan het voeden is.

Vandaag heb ik Johanneke naar de bus gebracht. Afgelopen paar dagen was ze hier, en we hebben genoten van de stad. Op cultureel vlak niet ontzettend veel gedaan, gewoon heerlijk gewandeld, bij het colloseum gezeten, winkeltjes bekeken, terrasje pakken etc. La dolce Vita zal ik maar zeggen. Het was fijn om ‘mijn’ stad weer even te delen met iemand die zo dicht bij me staat. Omdat wij bij de vaticaanse musea waren toen deze net gesloten waren besloot ik vanochtend terug te gaan. Ik wist dat het druk zou zijn, maar die rij!! Echt niet leuk meer, en om nou in je eentje 3 uur te gaan wachten leek me niet zo plezierig. Daarom maar weer ritorno a casa. En nu kijken wat het weekend brengt. Woensdag vlieg ik naar Nederland, om op donderdag een weekje te gaan genieten van een cruise in Egypte. Ik kijk er naar uit om weer even thuis te zijn. Ik ben blij dat mijn avontuur hier nog niet ten einde is, na mijn vakantie vlieg ik weer terug naar Roma om hier december en januari nog door te brengen. De tijd gaat snel, maar soms ook heel langzaam. Ik geniet hier, maar geniet er straks weer van om thuis te zijn dat weet ik zeker.