Attenzione !!!

Tasjesdieven, zakkenrollers, pickpockets, scippatori, borsaili, ladro… Hoe je het ook wilt noemen. Ordinaire dieven zijn het. Sinds ik in Rome ben loop ik sempre sempre (altijd) op mijn spullen te letten. Soms tot aan vervelends toe. Sta ik op de bus te wachten met een loodzware tas dan zal ik hem nooit voor me neer zetten op straat. Veel te bang dat een of andere mafkees langs komt sprinten en er mee vandoor gaat. In een propvolle bus of metro houdt ik altijd mijn tas voor me en mijn armen en handen op mijn tas en dan check ik ook nog eens gedurende de rit of de rits nog dicht is van mijn tas. Wantrouwend kijk ik mensen aan die een beetje dicht om me heen staan, me duwen of die iets te geïnteresseerd naar mijn spullen kijken. Als ik ergens wat ga eten of drinken zet ik altijd mijn tas op mijn schoot, of klem ik hem vast tussen mijn voeten. Vervolgens kijk ik nog 10 keer of mijn tas er nog staat. Overdreven zou je denken? Nou niet dus. 1 moment van onoplettendheid, onachtzaamheid, whatever is dus al 1 moment te veel. Ze weten het, ze loeren naar je net zolang totdat dat ene moment komt waarin je niet goed oplet. Je begrijpt het al, dit moment van onoplettendheid is ook mij overkomen.

Zondag, begin van de middag. Tom en ik lopen op straat op zoek naar een cafeetje om wat te gaan eten en drinken. Na onze broodjes uit te hebben gekozen gaan we buiten aan een tafeltje zitten. Het terras grenst aan een autoweg, soort Oranjesingel;-). Achter mij is een reling met reclameborden. Als de serveerster komt met onze bestelling maak ik ruimte op de tafel en leg mijn portemonnee even op mijn tas die rechts van mij staat. Tom doet hetzelfde, beide met het idee om zo gelijk af te rekenen. Als je dit leest denk je natuurlijk, stom!! Maar op dat moment voelde het niet zo. We zaten op de hoek van de straat, er konden alleen auto’s langskomen en ik zat achter een soort afrastering. Na twee happen van mijn broodje roept Tom ineens dat zijn portemonnee weg is, ik geloof het niet en denk dat hij zich vergist. Op hetzelfde moment zien we aan de overkant van de straat een man keihard wegrennen, Tom schreeuwt en rent hem achterna. Gelukkig voor ons was er een politieman die in zijn eigen auto (jamesbond achtige porsche;-) ) aan de overkant van de straat stond en alles heeft gezien. De dief kreeg het kennelijk een beetje warm toen de auto hem passeerde en de man eruit sprong en Tom ook al bijna op zijn hielen zat. Van schrik, of om zichzelf van bewijs te ontdoen gooit hij Tom zijn portemonnee op straat. Geluk bij een ongeluk, want alles zat er nog in…Op zo’n moment ben je wel echt even heel blij. Het verhaal is nog niet afgelopen want door mijn geschreeuw was er Carabinieri (politie) gekomen en die zijn samen met de agent uit de auto achter de dief aangegaan. In de metro hebben ze hem gepakt. Toen die daar geboeid en vastgehouden door twee politiemensen tegenover ons stond keek hij niet meer zo zelfverzekerd. De politie zelf was erg blij dat ze hem gepakt hadden, toen we op het bureau waren om aangifte te doen lachte ze zich rot om het feit dat die vent nu gepakt is voor een portemonnee met 50 euro en 1 pinpas. Gelukkig konden Tom en ik ook lachen, dit had natuurlijk een stuk vervelender kunnen aflopen. Die vent heeft dus gewoon achter het reclamebord gezeten op de grond en zo heel stilletjes de portemonnee van mijn tas gehaald. Tom zag hem pas toen hij opstond en vervolgens realiseerde hij dat zijn portemonnee weg was. Onvoorstelbaar hoe iets je totaal kan ontgaan. Je denkt dat je gezellig een cappuccino aan het drinken bent en ondertussen wordt je gewoon bestolen.

Na zo’n ‘avontuur’ ga je natuurlijk nog meer opletten en worden je ogen geopend. Overal waar toeristen zijn, zijn zakkenrollers. De meest vreemde trucs gebruiken ze om je van je spullen te ontdoen. Als ik met Tom samen in de bus zit die ons naar het vliegveld brengt zien we ook weer precies van dat soort figuren. Loerend staan ze bij de bushalte waar alle toeristen staan te dringen voor een plekje in de bus. Gelukkig voor hen slagen de dieven niet. Geen succes. Maar ik sta er nog steeds verbaasd van en hou er een zuur gevoel aan over. Wie zijn ze wel niet om zomaar onze spullen te gaan stelen?

Zo mijn frustraties ben ik weer even kwijt….Dit alles neemt niet weg dat ik nog steeds blij ben om voor een halfjaar in deze prachtige stad te wonen. Ik geniet met volle teugen en blijkbaar moet ik dit nadeel van het leven in een wereldstad maar voor lief nemen. Het overschaduwt de fijne kant in ieder geval bij lange na niet! Ik hoop dat mijn verhaal niet afschrikt om naar Rome te komen, maar wel zorgt voor attentie op je spullen!!


Liefs