Roma, roma, roma!

Ciao tutti amici!

Ik hoop dat mijn vorige verhaal jullie niet heeft afgeschrikt want Roma is nog steeds geweldig hoor! Ook bedankt voor jullie vele reacties, emails en kaartjes in Roma (Mirella & Liset!). Echt heel leuk om te weten dat jullie mijn verhalen lezen en aan me denken, doet me goed!

Vorig weekend mijn lieve Tom heerlijk door Rome gewandeld. Zaterdag zijn we naar de Thermen van Caracalla geweest. Dit was vroeger een Romeins badhuis, de ruines zijn echt gigantisch groot. ’s Avonds lekker ongezond gegeten in de pub ‘Scolars Lounge’ en ondertussen voetbal gekeken. Magda uit Perugia was in Roma en die is mee geweest Mojito’s drinken bij Cuccagna (Piazza Navona) en daarna ben ik met Tom samen wijntjes gaan drinken bij Campo dei Fiori, supergezellig!

Dat er in Rome meer te zien is dan alleen mooie gebouwen is iets waar ik ook graag gebruik van wil maken. Daarom ben ik woensdag samen met Lydia naar Palazzo Nazionale geweest om de tentoonstelling die gemaakt is als eerbetoon aan Stanley Kubrick. Deze beroemde regisseur heeft allerlei bekende films gemaakt, onder andere: Day of the Fight, Fear and Desire, Killer’s Kiss, Spartacus, Lolita, a Space Odyssey, The Shining en Eyes Wide Shut. De meeste van jullie zullen wel een of meerdere films van Kubrick gezien hebben. Kubrick staat bekend om zijn pessimistische wereldvisie en de opvallende emotionele afstandelijkheid. Je wordt niet betrokken bij de emoties van de hoofdpersoon, maar hij laat je als het ware de persoon observeren. Zijn cameratechnieken zijn door vele regisseurs toegepast. Hij was vrij vooruitstrevend op dat gebied. In al zijn films staat een hoofdpersoon centraal. De persoon moet meestal kiezen tussen goed en kwaad, om vervolgens de verkeerde keuze te maken. Ook staan zijn films bekend om de extreme elementen. Hij gebruikte elementen als drugsgebruik, racisme, zwarte humor etc. Deze elementen worden niet vaak gebruikt in films. In sommige landen zijn een aantal films van hem zelfs verboden. Ook de geluidseffecten die hij gebruikte in zijn films werden toegelicht. Erg interessant om te zien en leuk om de voorwerpen uit de films te zien. Ook de vele foto’s, verhalen en aantekeningen van Kubrick waren leuk om te zien. Ben blij dat ik verder kijk dan mijn neus lang is en deze tentoonstelling bezocht heb. Als afsluiter een mooie leren tas gekocht, heerlijk Italiaans!

Zomaar een mooie dag…en dan het schokkende nieuws dat de 21 jarige erasmusstudent Meredith Kercher is vermoord in Perugia. Ze studeerde aan dezelfde universiteit als waar ik mijn talencursus in augustus heb gedaan, we hebben dezelfde leeftijd en zijn beide voor een half jaar erasmusstudent. Raar hoe zoiets zo dichtbij kan komen. Ik wilde er even bij stilstaan omdat het zo onwijs verschrikkelijk is wat er met dat meisje gebeurd is. Ze is het slachtoffer geworden van de fantasieën van haar huisgenootje en diens vriend. Door niet mee te willen werken aan hun perverse ideeën heeft ze uiteindelijk een afschuwelijke dood gevonden doordat haar keel is doorgesneden.

Stakingen en demonstraties zijn in Rome aan de orde van de dag. Voor de tweede keer in een maand tijd bereidt Rome zich voor op een staking van het openbaar vervoer. Het is lastig voor mij want geen openbaar vervoer betekent geen andere mogelijkheid van verplaatsing dan per voet. Ik had me, net als de laatste keer, al ingesteld op een rustig dagje thuis en misschien wat rondkijken binnen mijn eigen wijk. Maar toen ik vanochtend wakker werd van een demonstratie door studenten (er zijn hier zoveel demonstraties dat ik me afvraag wat het effect er van is) en wat zie ik tot mijn grote verbazing…een bus! Lang leve Italie, het land waar ze na een hele week van voorgenomen staking op vrijdag, op de dag zelf toch maar besluiten om alle bussen en metro’s gewoon te laten rijden. Even voelt het alsof alles mogelijk is…de hele wereld (Roma) ligt weer binnen mijn bereik! En laat nou net de zon schijnen, dus hup de stad in! Na wat geshopt te hebben ben ik wandelend op mijn ballerina’s (in November, zonder koude voeten!!) naar de kerk ‘Il Gesu’ gegaan. De volledige naam van de kerk is ‘Santissimo Nome di Gesù’ wat vrij vertaald betekend ‘De meest heilige naam van Jezus’. Deze kerk is tussen 1568 en 1584 gebouwd, en was de eerste kerk van de jezuïeten in Rome. De jezuïeten, ook wel Sociëteit van Jezus genoemd, was een kloosterorde die in 1534 werd opgericht. Michelangelo is begonnen met het ontwerpen van deze kerk, maar door zijn vroegtijdige dood kreeg Giacomo Barozzi da Vignola de kans om het ontwerp af te maken en met de bouw te beginnen. Binnenin de kerk is van alles te zien, een schitterende plafondschildering van Giovan Battista Gaulli, een 15de- eeuwse afbeelding van ‘Madonna della Strada’. Dit was de Madonna van de weg. Links van het altaar is het monument van de antiprotestantse theoloog San Roberto Bellarmino, gemaakt door Bernini. Helaas zijn ze op dit moment druk aan het werk in de kerk en was de kapel van Sant’Ignazio slechts door de steigers heen te bewonderen. Net voordat je de kerk uitloopt vind je het beeld van Jezus, vastgespijkerd aan het kruis. Dit is de eerste kerk waarbij ik dat zo afgebeeld zie, bizar groot.

De clubwereld is in Rome ook een wereld apart. Vrijdagavond kreeg ik onverwachts de kans naar de bekende club ‘art cafe’ te gaan. Deze club zit in een soort ondergrondse metro-ingang bij Villa Borghese. Je komt de club bijna alleen maar binnen als je bepaalde contacten hebt. Dat wil zeggen dat je mensen moet kennen die bij de bewaking etc. werken. Sta je niet op de gastenlijst dan kom je er niet gemakkelijk in, en al helemaal niet zonder de 25 euro entree te betalen. Buiten stonden allerlei goedgeklede mensen, zich zeer belangrijk te gedragen, te bellen, te praten, bekenden te zoeken, hele aparte atmosfeer. Gelukkig kende Giovanni, vriend van mijn huisgenootje, iemand en na veel heen en weer gebel, geroep, gepraat met 4 verschillende mannetjes, 2 keer van rij te zijn gewisseld was het dan zover. We mochten naar binnen, en wel helemaal gratis! 8euro voor je jas, 15 euro per drankje…Maar goed dat de entree van 25 euro ons bespaard is gebleven. Wel moet ik zeggen dat het al die moeite helemaal waard was. Echt supervet om mee te maken, de club had een liveband, goede dj, een aantal private area’s voor de echte rijke mensen (met privé bartender). Dat laatste zat er voor ons helaas niet in. Evengoed genoten, samen met Melina, mijn huisgenootje, lekker gedanst op de goede muziek en van de goede sfeer genoten. Helemaal ideaal was om na het uitgaan met de auto door Giovanni te worden thuisgebracht. Ik ben nog nooit zo snel en probleemloos thuisgekomen ‘s nachts!

Vanwege het mooie weer besloten Ilse en ik zaterdag een wandeling rondom en langs de Tiber te gaan maken. Een prachtig blauwe lucht, zonnetje, herfstkleuren aan de bomen en dan de rivier erbij…geeft een erg mooi plaatje. We zijn naar de kerk Santa Maria in Cosmedin geweest, hier is de Bocca della Verità (mond der waarheid). De legende gaat als je je hand erin steekt en je liegt dan gaan de machtige kaken naar beneden en ben je je handje kwijt. Aangezien ik dit verhaal nog kan typen en de foto als bewijs heb viel de test bij mij mee! Hierna volgde het Forum Boarum, met twee oude tempels. Hier lag vroeger de veemarkt van Rome. Verder nog een aantal kerkjes bezocht, teatro Marcello, Casa dei Crescenzi, en we zijn de 124 trappen opgelopen naar de kerk Santa Maria in Aracoeli, ‘Maria van het altaar in de lucht’. Het was een hele beproeving maar bovenaan werden we beloond met een grandioos uitzicht over La Città Eterna. Na deze tocht besloten Ilse en ik dat we wel een echte Italiaanse gelato verdiend hadden. Zelfs in november is het hier nog heerlijk om ijs te eten in het zonnetje. Dit is genieten van het Italiaanse leven! Daarna zijn we nog even door de Joodse wijk gelopen (het getto) om te eindigen bij de Synagoge. Als diner besloten we onder het genot van een Italiaanse film ‘Tre metri sopra il cielo’ een pizza van de formula 1 pizzeria aan de overkant te eten. Daarna ben ik met Lydia naar de Anima geweest, de disco/bar die volgens ons bekend staat om de mooie wijnglazen (zie foto!).

Na lang uitstel ben ik vandaag met mijn wederom ontstoken teen naar het ziekenhuis geweest. Lydia was zo lief om mee te gaan, en samen konden we ons goed redden. Na een poosje geacht te hebben werd ik binnengeroepen en meteen besloot de chirurg een deel van mijn ingegroeide nagel weg te halen. Drie keer is scheepsrecht zullen we maar zeggen, en weer een ervaring erbij zo’n Italiaans ziekenhuis. En nu moet ik weer 2 dagen met mijn been omhoog, gelukkig heb ik een lief vriendinnetje die boodschappen heeft gedaan, en ook nog voor me gaat koken! Komt helemaal goed:).

Aankomend weekend hopen we naar Napoli (Napels) te gaan met een excursie van de Universiteit, en maandag komt Johanneke een paar dagen op bezoek!!

Veel liefs uit Roma