Arrivederci Roma…

Geen espresso meer in de bar ’s morgens, geen gillende sirenes onder mijn raam, geen fantastisch lekkere pizza voor 5 euro, geen gelato (ijs) met baci smaak, niet meer eindeloos wachten op de bus of juist heel blij zijn dat hij er meteen aankomt rijden, geen stinkende mannetjes meer in de bus, geen bedelaars, geen kerkje meer op elke straathoek, geen mensen met zonnebril in de metro, geen heerlijke Italiaanse temperamentvolle ruzies meer, geen professors die zomaar niet op komen dagen, geen pizza of croissants met nutella, geen zon die elke dag schijnt, geen stampvolle bussen en ‘permesso’ meer, niet meer sloom wachten bij de kassa van de supermarkt tot je eindelijk eens aan de beurt bent, geen colloseum wat altijd op je staat te wachten, geen forum romanum, geen trevi fontein om even te gaan kijken…

Afscheid nemen doet pijn. Ook afscheid nemen van Rome doet een beetje pijn. Ik ben van deze stad gaan houden, en zal dat altijd blijven doen. Ik kan terugkijken op een prachtige tijd in deze geweldig mooie stad. Ik ben blij dat ik ‘mijn’ stad heb mogen delen met zoveel lieve mensen en zo toch een klein beetje een idee heb kunnen geven hoe geweldig Rome is. Natuurlijk moet ik ook afscheid nemen van mijn lieve vriendinnetjes, Lydia en Eva. Deze 2 meiden ga ik behoorlijk missen. Gelukkig kunnen we elkaar altijd opzoeken.

Ik vind het niet erg om te gaan. Mijn tijd hier zit erop, ik heb gedaan wat ik wilde doen en vind het tijd om deze periode af te sluiten. Ik ben blij dat ik weer terug kan naar mijn lieve vriend, familie en vrienden die ik allemaal heel erg gemist heb. Iedereen bedankt voor alle lieve smsjes, kaartjes, e-mails en reacties! Het is altijd fijn om te horen/merken dat mensen aan je denken als je zover weg zit.

Vorige week heb ik tussen het studeren door nog even heerlijk zonder mijn jas, met 17 graden in het zonnetje gezeten op piazza del popolo. Het plein van het volk, en het volk trekt er aan je voorbij. Heerlij om te kijken naar die bonte stoet van mensen die daar voorbij komt.
Het harde studeren heeft zijn vruchten afgeworpen, want voor onze presentatie en mijn mondeling (die ik na 3 uur wachten eindelijk mocht doen) kreeg ik als cijfer een 30. En laat 30 punten nou net het hoogste zijn wat je in Italië kan halen… Mijn studiepuntjes zijn binnen:-). Ook de laatste echte stapavond (inclusief afroman bij Anima!) was helemaal super.

Mijn koffer is gepakt, staat klaar om door mij te worden meegenomen naar het vliegveld. Ik ben blij dat ik het gedaan heb, een van mijn dromen is vervuld. Ik kan oprecht zeggen dat ik iets heb nagestreefd wat ik heel graag wilde, maar toch ook moeilijk vond om echt uit te voeren. Ik heb 5 maanden gewoond en geleefd in de mooiste stad van Europa, de eeuwige stad. Voor heel even heb ik mogen beleven hoe het is om een ‘Romein’ te zijn. Het was in één woord geweldig!

Liefs uit Roma